Stad op de berg

De wereld is dolgedraaid.

Een razende hond die achter z’n eigen staart aanjaagt tot hij er uitgeput bij neervalt.

Het Westen is aan het end van z’n latijn.

Zoals mijn kleinkinderen keihard gaan in het speeltuin draaimolentje.

Ze stappen wankelend uit. Ze lijken op stamgasten na sluitingstijd.

Gedesoriënteerd, met een wirwar hoofd dat geen richting meer kan bepalen.

Verwarrende tijden.

Weinig houvast.

Dan verlang ik ernaar dat het Koninkrijk zichtbaar wordt, God zelf zich laat zien.

Zoals het felle licht van een vuurtoren de ondoordringbare duisternis aan stukken snijdt.

Maar de eerste brief van Johannes helpt me uit de droom: niemand heeft ooit God gezien.

Vergeet het maar. Hij woont in een ontoegankelijk licht.

Ogenschijnlijk Ongenaakbaar.

Onbenaderbaar.

Maar dan een wonderlijke omkering van het perspectief: wij turen naar de hemel of zij zich openen wil voor wat Hij wil geven.

Als wij van elkaar houden dan woont God in ons. Hij komt niet even langs, maar pakt z’n koffers uit en schuift bij ons aan tafel. Hij heeft alle tijd, blijkbaar.

(‘Nooit heeft iemand God aanschouwd; maar wanneer wij elkander beminnen, dan blijft God in ons, en is in ons de volmaakte liefde tot Hem.’— 1 Johannes 4:12; Petrus Canisius)

Hij komt om te verblijven.

Ik blijf.

Ik loop niet weg.

Tekst en schilderij: Michiel Gouman