.

“Wij zien God zoals
een piloot zijn parachute ziet.
Die is er voor noodgevallen
maar hij hoopt hem
nooit nodig te hebben.“

Mijn eerste reactie is
dat dit citaat vooral over anderen gaat.
Het bevestigt mijn vermoeden dat velen pas
gaan bidden als de nood aan de man is.
Dus ik voel me niet zo aangesproken,
maar is dat terecht?

Want natuurlijk vind ik het belangrijk
om God bij alles te betrekken.
Ik ben van mening dat geloof
met het hele leven te maken heeft.
Dus ik heb het idee
dat het in mijn hoofd wel goed zit.

Het rare is dat ik tegelijkertijd vaak vergeet
voor de simpele dingen te bidden.
Zolang ik weet wat ik moet doen
functioneer ik op de automatische piloot.
Ik heb dan voor mijn gevoel
geen hulp of advies nodig.

Als ik eerlijk ben moet ik toegeven
dat ik vaak pas bid als het lastig wordt.
Zoals ik dat meestal heb
bij een gebruiksaanwijzing.
Ik ga hem pas lezen als ik alles geprobeerd heb
en er zelf niet meer uitkom.

Voor een doe-het-zelver niet echt handig.
Dus als ik in de spiegel kijk moet ik erkennen
dat Lewis het ook over mij heeft.

In mijn hoofd weet ik
hoe het zit en hoe het werkt.
Maar in mijn hart en handelen
is het nog onvoldoende doorgedrongen.
Dat de Heilige Geest 24/7 met mij samen
wil werken pak ik maar moeilijk.

Hoe dat komt is een vraag
waar ik nog niet klaar mee ben.
Misschien vind ik het te spannend,
ben ik bang voor teveel bemoeienis.
Misschien wil ik zelfvoorzienend zijn,
mijn eigen gang gaan.
Vermoedelijk zit er ook
een flink stukje controledrang achter.

Dus om een lang verhaal kort te maken,
ik moet mijn weerstand erkennen.
Dat ik niet door hoezeer ik mezelf
en anderen daardoor tekort doe.
Dat ik God voor de voeten loop en daardoor
kansen mis en dat is pas echt zonde.

Dus Lewis bedankt dat je niet bang was de
vinger op de zere plek te leggen.

Tekst: Johan Vink