God fluistert ons toe in ons genieten, spreekt in ons geweten, maar schreeuwt in onze pijn. Het is zijn megafoon om een dove wereld wakker te roepen.

Als er geen vuiltje aan de lucht is zijn we hardhorend.

We zitten goed in ons vel als alles voor de wind gaat.

We beschouwen het goede leven al snel als vanzelfsprekend.

Zolang we genieten hebben we geen behoefte aan input van boven.

We vergeten te luisteren, laat staan te danken.

Alsof we alles zelf in de hand hebben zolang het lekker loopt.

Het wordt al een beetje anders als we met tegenwind te maken krijgen.

Als we met lastige dilemma’s worden geconfronteerd.

Dan worden we ons bewust van ons onvermogen, onze ontoereikendheid.

Als we niet meer weten wat goed en nodig is gaat ons geweten opspelen.

We staan dan meer open voor goede raad, voor het spreken van God.

Onze behoefte aan houvast maakt dat we leren luisteren.

En zodra we luisteren worden we ontvankelijk voor wat God te zeggen heeft.

Maar soms is er meer nodig dan welwillend open staan.

Volgens Lewis schreeuwt God als er sprake is van pijn in ons leven.

Juist in het lijden wil God ons bereiken.

Juist dan is er een kans dat we gaan beseffen hoezeer we Hem nodig hebben.

Hij wil niets liever dan ons tegemoet komen in alle gebrokenheid.

Want ons lijden gaat Hem vreselijk aan het hart.

Niemand van ons ontkomt aan verlies.

En als we de bodem raken, laat God zich niet onbetuigd.

Soms dringt pas dan tot ons door dat onze oren verstopt zaten.

Dat Hij niet stilzwijgend toekijkt onbereikbaar ver weg.

Maar dat Hij onze oren aan wil raken zodat we Hem kunnen verstaan.

Tekst: Johan Vink