In deze rubriek wil ik persoonlijke verhalen delen van wat God in mijn leven heeft gedaan. Mijn ervaring is dat de persoonlijke relatie met God het grote verschil maakt. Dat je zonder Hem niet uit de verf komt. Ik hoop je hiermee te inspireren. God bestaat niet alleen, Hij spreekt.
Het spreken van God vind ik een van de meest bijzondere dingen die je als christen meemaakt. Vroeger dacht ik dat God vooral door zijn woord spreekt. En daar zou ik veel verhalen over kunnen vertellen. Maar God spreekt ook op veel andere manieren zoals ik dromen, door beelden, profetische woorden en ga zo maar door. Soms spreekt Hij heel direct en soms heel subtiel en over dat laatste wil ik een ervaring delen.
Ik was op een conferentie van onze kerk, de Vineyard, in Engeland. Op een avond was er na de aanbidding en de toespraak een tijd van bediening, dat is een tijd waarin de Heilige Geest wordt uitgenodigd om mensen aan te raken. Er gebeurde in die tijd van alles. Sommige mensen reageerden fysiek heel heftig en emotioneel. Bij mij gebeurde er iets heel raars. Aanvankelijk had ik het helemaal niet door, maar op een gegeven moment merkte ik dat mijn rechter wijsvinger een onwillekeurige beweging maakte alsof ik hem steeds wilde uitsteken. Ik deed dat niet zelf, ik was me er aanvankelijk nauwelijks van bewust, maar het ging door en ik begreep dat de Heilige Geest me kennelijk iets wilde duidelijk maken. Maar ik had geen idee wat. Dus ik bad erover en liet het open en ging naar bed.
De volgende morgen las ik in mijn stille tijd in Jesaja 58 waar God zegt dat Hij zal luisteren naar het volk als zij stoppen met het wijzen van de vinger… Ik moet eerlijk zeggen dat dit woord enorm binnen kwam en dat ik me realiseerde dat dit wat God betreft een punt was waar Hij me kennelijk op wilde wijzen. En ik wist ook wel waar het op sloeg, dat ik geneigd ben om te oordelen, anderen de maat te nemen.
Het merkwaardige was dat er later op diezelfde ochtend voor me werd gebeden door een Engelse man die getrouwd was met een Nederlandse vrouw. Hij bad voor me om me te bemoedigen in mijn werk als voorganger en op een gegeven moment vroeg hij aan God dat ik niet zou zijn als veel Nederlandse voorgangers die zo vaak met de vinger wijzen… Je kunt je voorstellen dat ik er nu niet meer omheen kon. De boodschap van God was duidelijk! Ik heb hier natuurlijk vaak over nagedacht want als voorganger heb je te maken met zoveel dingen die spelen in de levens van mensen. Maar het luistert enorm nauw hoe je daarmee omgaat. Het is verleidelijk om als het ware van bovenaf mensen te vertellen wat ze moeten doen, wat er ontbreekt, wat anders moet. De hamvraag is vanuit welke houding je bezig bent. Dit gebeuren heeft me ervan bewust gemaakt dat terechtwijzen iets anders is dan iemand op z’n nummer zetten.
Tekst: Johan Vink
