In deze rubriek wil ik persoonlijke verhalen delen van wat God in mijn leven heeft gedaan. Mijn ervaring is dat de persoonlijke relatie met God het grote verschil maakt. Dat je zonder Hem niet uit de verf komt. Ik hoop je hiermee te inspireren. God bestaat niet alleen, Hij spreekt.

Het kantelpunt in mijn leven. 

Ik was op een conferentie. Waarom? Omdat ik eerlijk gezegd geestelijk op een dood spoor was gekomen. Ik wist: het is nu of nooit. Of ik leg me neer bij een armoedig geloof of ik ga op zoek naar méér. Ik was verlangend naar Gods realiteit maar tegelijk vond ik het ten diepste doodeng. Dat had alles te maken met controle: angst voor het onbekende.

De spreker, Dr. Bob Gordon, hield een toespraak over de tempelbeek uit Ezechiël 47 waar de profeet eerst tot zijn enkels in gaat, dan tot zijn knieën, zijn heupen, tot hij geen vaste grond meer had onder zijn voeten en mee moest gaan met de flow. Je snapt de metafoor: in welke mate wil je meegaan met de stroom van Gods Geest?  Ik wist: dit vraagt dus een keus.

Het heeft in mijn jeugd om de een of andere reden best lang geduurd voordat ik leerde zwemmen. Misschien had ik wel angst omdat ik als klein kind een keertje bijna was verdronken. Net als in het fysieke, merkte ik nu in het geestelijke dat het best een grote keus was om in die rivier te stappen. Maar tegelijk wist ik dat ik het dolgraag wilde, dat ik een diep verlangen had naar meer van de Geest.

Bob bad voor me en deelde een profetisch woord: hij zag me staan met een paar landkaarten in mijn hand en zei dat God me een nieuwe kaart wilde geven. Ik wist vrijwel meteen: die oude kaarten gaan over mijn rationalisme en wetticisme: simpel gezegd, m’n verstand achter het stuur en heel erg je best doen. Dus te weinig ruimte voor God om zijn Geest door me te laten stromen.

Die nieuwe kaart bracht me naar onbekend terrein, alsof ik verhuisde naar een vreemd land waar ik de taal en de cultuur niet kende. Dus een soort paradigma verandering die een spannend proces op gang zette. Niet meer alles in de hand. Dealen met het onbekende. Ruimte geven aan nieuwe ontdekkingen. Dus uitdagend en oncomfortabel tegelijk.

Nieuwe ontdekkingen zijn lastig want je weet niet wat je mist. Dat is wat ons allemaal parten speelt: het ontbrekende kun je niet tellen, zegt Prediker. Mijn blinde vlek had vooral te maken met Gods Koninkrijk en de onmisbare dimensie van de Heilige Geest. Ook al had ik jaren leiding gegeven binnen Youth for Christ en honderden spreekbeurten gehouden, ik voelde me op dit nieuwe terrein als een kat in een vreemd pakhuis.

Om maar een voorbeeld te noemen: naar aanleiding van die conferentie heb ik aan een van de leiders gevraagd of we niet met een paar mensen regelmatig bij elkaar konden komen om als het ware te oefenen met het luisteren naar God. Dat wilde ik heel graag, maar elke keer als ik op weg was naar zo’n meeting moest ik over een enorme drempel omdat het zo onwennig voelde. Aan de ene kant had ik een groot verlangen naar méér, aan de andere kant was het echt als leren zwemmen

Het is het begin geworden van een proces dat nog steeds door gaat. Ik heb schriften vol geschreven over alle dingen die ik in mijn stille tijd tegen kwam. Ik voelde me als die wetgeleerde waarvan Jezus zei dat hij, nadat hij het Koninkrijk had omarmd uit zijn voorraad oude en nieuwe dingen tevoorschijn haalde. Als je leert wandelen met Jezus en open staat voor zijn spreken, ontdek je steeds weer nieuwe lagen in de waarheid van het Evangelie. Soms is dat bemoedigend, soms confronterend, maar altijd verrijkend…

Tekst: Johan Vink