Het is voor mijn besef één van de grootste uitdagingen voor ons christenen dat de volgende generatie voorbereid wordt op het leven. Dan hebben we het zowel over een stevige basis als het vermogen om te vliegen. Beide zijn onmisbaar. Zonder wortels weten we niet wie we zijn en waar we voor staan. Zonder vleugels komt ons leven niet van de grond. We leven in een wereld waarin weinig meer vanzelfsprekend is en waar van alle kanten aan ons getrokken wordt. Ik geloof dat het investeren in de komende generaties een veel hogere prioriteit verdient dan meestal gebeurt.

We weten allemaal dat door de secularisatie een enorm vacuüm is ontstaan en dat heeft een aanzuigende werking naar een ongekend groot aanbod van de meest uiteenlopende geloofsopvattingen. Zoals de bekende Chesterton zei: als mensen niet meer in God geloven worden ze niet ongelovig maar gaan ze alles geloven. Want bijna niemand is tevreden met een bestaan waarin het transcendente volkomen afwezig is. Dus het aanbod van alternatieve spiritualiteit vliegt de pan uit. De (sociale) media zijn daarbij belangrijke aanjagers.

Zowel begrijpen als beleven
Voor (jonge) christenen betekent dit dat je als het ware voortdurend gedwongen wordt om je eigen geloof te vergelijken of te verdedigen ten opzichte van wat je om je heen tegenkomt. Je ontkomt daar niet aan, tenzij je je helemaal isoleert van de wereld, wat bijna onmogelijk is. Als je je geloof serieus neemt wil je je tegenover anderen, maar ook tegenover jezelf, kunnen verantwoorden waarom je gelooft wat je gelooft. Dat gaat natuurlijk verder dan te stellen dat je je er fijn bij voelt.

Wat ik om me heen zie is echter dat het gevoel wel die doorslaggevende rol speelt. Nog niet zo lang geleden werd het geloof veelal benaderd als een geheel van dogma’s, van argumenteren, iets van het hoofd. Ik denk dat er terecht een verschuiving is gekomen naar meer nadruk op ervaring. Want wat heb je aan het geloof als het hart er niet door wordt geraakt. Maar we zijn daarin doorgeslagen: hoofd en hart horen bij elkaar. Dat lijkt een open deur maar in de praktijk is dat lastiger dan we meestal leuk vinden.

Een stevig fundament
Ons geloof heeft een stevig fundament nodig of anders gezegd, zonder stevige wortels blijf je niet overeind in de storm. Maar ik zie juist daar een grote uitdaging: de overdracht van geloof van generatie op generatie. Het probleem is echter dat generaties vaak los van elkaar functioneren: ieder met z’n eigen taal, beleving enz. Geloofsoverdracht zou vooral iets moeten zijn van ouders op kinderen. Niet alleen met woorden maar door het geloof te modelleren zodat gezien wordt hoe het in de praktijk uitwerkt, hoe aantrekkelijk, waardevol en onmisbaar het is. Dat geeft het vertrouwen dat je nodig hebt om te leren vliegen.

Gesprekskringen onmisbaar
Maar voor de geloofsoverdracht spelen kerken en kringen ook een essentiële rol. Daar haakt het Omega project op in met aantrekkelijk materiaal dat echt behulpzaam blijkt te zijn in het creëren van een boeiende en dynamische interactie. Er zijn al honderden kringen in allerlei soorten kerken in het land die hier gebruik van hebben gemaakt. Via internet kan elke groep zonder intensieve voorbereiding een cursus volgen. De inhoud bestaat uit diverse ingrediënten: een gefilmd persoonlijk verhaal, drama, een tutorial en prikkelende opdrachten.

Het Omega kringmateriaal
Daarin verbinden we de drie aspecten van ons mens zijn

Hoofd: het is belangrijk dat wij begrijpen hoe het grote verhaal eruit ziet zodat we zicht krijgen op onze eigen rol daarin. Omega draait om het zoeken naar het DNA van Gods Koninkrijk. Daarbij hebben we te maken met allerlei paradoxen die voortkomen uit het feit dat we in een interim fase leven: het is volbracht maar de eindoverwinning moet nog komen.

Hart: de persoonlijke relatie met de Vader, met Jezus en de Heilige Geest is de kern van ons geloof. Gods liefde en aanvaarding zijn wezenlijk voor het vinden van een gezonde identiteit. Jezus wil ons bevrijden van schuld en schaamte. De Heilige Geest maakt het grote verschil zodat we echt kunnen leven zoals God dat bedoelt voor ons. In Omega staat de relationele kant van het geloof centraal: het grote gebod dat zowel een verticale als horizontale dimensie heeft.

Hande(le)n: God wil ieder van ons betrekken in zijn Koninkrijk. Daar gaat het in de grote opdracht om. Totdat Jezus terugkomt vindt er een offensief van liefde plaats waarbij niemand van ons gemist kan worden. Dit gaat zowel over de alledaagse realiteit waar we mee te maken hebben als datgene wat zich achter de schermen in de onzichtbare wereld afspeelt. Omega wil dienstbaar zijn aan de doorbraak van Gods Koninkrijk.

Johan Vink, spreker, schrijver en initiator van het Omega project.