.
Wij zijn halfslachtige wezens,
we rommelen wat met drank,
seks en status, terwijl er
oneindige vreugde geboden wordt;
zoals een onnozel kind dat wil doorgaan
met moddertaartjes maken in de gribus
omdat het zich niets kan voorstellen
bij een vakantie aan zee.
We zijn veel te gauw tevreden.
Waarom prikkelt deze uitspraak mij zo?
Omdat hij zo kenmerkend is
voor onze westerse cultuur.
Want sinds we het transcendente hebben
weggedefinieerd is de wereld plat geworden.
Misschien kun je beter
het woord platvloers gebruiken.
We worden overladen met beloften
van vervulling en bevrediging.
Maar veel is fake of op zijn minst heel vluchtig.
We hebben niet in de gaten wat we missen
en hebben geen zicht op het eeuwige.
Nu is genieten op zich niet het probleem:
zo zijn we geschapen.
Het geloof in God betekent niet dat je tevreden
moet zijn met een armzalig bestaan.
Integendeel: al het goede komt van Hem
en Hij is bepaald niet zuinig met zegeningen.
Alles wat de moeite waard is
draagt zijn handtekening.
Maar het wordt een ander verhaal
als we vergeten Hem te danken.
Als we niet meer zien dat Hij
als schepper de royale gever is.
Dat leidt van de weerdonstuit tot de houding
van grijpen in plaats van ontvangen.
Zorgen dat je aan je trekken komt
en dat blijkt dan bijna nooit genoeg.
En het leidt tot grote ontevredenheid
want anderen hebben altijd meer.
We vergeten dat het hier en nu tijdelijk is,
een voorproefje.
Het zichtbare is maar een schaduw
van het onzichtbare.
God heeft de eeuw in ons hart gelegd,
we zijn op weg naar de eeuwigheid.
Onze bestemming is die van ambassadeur van
een onvergankelijk Koninkrijk.
We denken te klein over onszelf en over wat
God met ons voor heeft.
Het ontbreekt ons te vaak
aan een gepast gevoel van eigenwaarde.
We vermijden risico’s, spelen op safe
en zijn te gauw tevreden.
Ik bid dat God onze ogen opent,
net als bij de knecht van Elisa (2 Kon. 6:17)
Dat we zicht krijgen op de realiteit
van de onzichtbare wereld
En zien dat zijn Koninkrijk
dwars door alles heen baan breekt.
Tekst: Johan Vink
