“Het tegenovergestelde van genade is niet werken maar verdienen.“
Deze uitspraak heeft me flink bezig gehouden.
Werken zit namelijk diep verankerd
in onze volksaard.
Het calvinisme heeft zijn stempel gedrukt
op ons land.
Hard werken en je best doen
zitten als ware in ons DNA.
Je moet je talenten benutten
en eruit halen wat erin zit.
En daar loop je dus vroeg of laat
op stuk want het is nooit genoeg.
De crisis waar je dan in terecht komt
is echter een verkapte zegen.
Je wordt stil gezet
en het dwingt je om de balans op te maken.
Mij werd duidelijk dat ik druk bezig was
goedkeuring te verdienen.
Niet alleen van de mensen om me heen
maar ook van God.
En dan komt vanzelf de aap uit de mouw:
kun je wel ontvangen?
Wil je onder ogen zien
dat genade onvoorwaardelijk is?
Dat God van je houdt zoals je bent
zonder dat je daar iets voor doet?
Dat klinkt eenvoudig en toch
komt dat maar moeilijk binnen.
Het vraagt een ingrijpende renovatie
van je innerlijke structuur.
Verdienen moet stukje bij beetje
plaats maken voor ontvangen.
Hierbij stuiten we echter
ook op een merkwaardige paradox.
Want hoewel genade niets te maken heeft
met onze goede werken,
zet het wel de deur open
naar het doen van goede werken.
Het zet ons vrij om de dingen te doen
die God voor ons bedoelt.
Datgene wat God in en door ons
wil doen doet ertoe.
Hij verlangt ernaar
dat we echt een verschil maken in de wereld.
Dat we beschikbaar zijn
voor de werken die Hij voorbereidt.
Werken is dan niet langer jezelf bewijzen.
Dienen is dan niet langer verdienen.
Tekst: Johan Vink
